“Zeereep-cyathia-explosies” 

Zeewolfsmelk – Euphorbia paralias (Sea Spurge)

In de eerste eeuw heerste koning Juba de tweede over Numidia. Een koninkrijk dat inmiddels onderdeel is geworden van Algerije. Deze koning keek over zijn schouder naar een medeheerser genaamd Julius Caesar. Hij merkte op dat Caesar zijn lijfarts beloond had met de bouw van een standbeeld. Daarom wilde Juba zijn eigen lijfarts eigenlijk ook wel een ontzagwekkende eer betonen, zijn eigen leven was natuurlijk minstens zoveel waard als dat van een andere heerser.

Juba scheen zijn lijfarts Euphorbus nogal vaak in de weer zien gaan met een bepaald type plant. Juba kwam op het idee om zijn lijfarts te belonen met de gift om natuurlijk schoon te vereenzelvigen met de naam van zijn lijfarts. En zo was de naamgeving Euphorbia geboren. Euphorbia werd de naam van een bepaald plantengeslacht, de Wolfsmelk.

Bij nader inzien lijkt het vanuit deze gegevens voor de hand liggend dat Juba vaak last moet hebben gehad van wratten of tering moet hebben geleden. Hiervoor is dit plantengeslacht namelijk geneeskrachtig.

Dit wrattenverhaal lijkt in tweede instantie toch niet logisch. Enkele proefkonijnen op het internet geven namelijk aan dat wanneer het giftige melksap uit de plant op een wrat wordt gesmeerd enkel de huid verziekt wordt, en de wrat gewoon blijft waar die zit.

Deze witte melk dat uit het kruidje stroomt bij het knakken van delen ervan is de reden voor de Nederlandse naam Wolfsmelk.

Pure wolfsmelk van de Wolf Canis lupus wordt gedurende de eerste drie weken zeer regelmatig gegeven aan de welpjes. Dit kan zo vaak omdat de moederwolf het hol dan nooit verlaat. De vaderwolf haalt het voedsel voor de moeder. Na drie a vier weken beginnen de kleine welpjes al vlees te eten en breken de eerste wolfsmelktandjes door.

De wolf heeft tot ongeveer het jaar achttienhonderd in Nederland geleefd en dankzij de sprookjes een slechte naam verkregen. De wolf wordt met slechtheid geassocieerd. Aangezien het melk van alle wolfsmelkplantjes bij inwendig gebruik, braken, verstoringen aan het verteringsstelsel, allerlei krampen kan veroorzaken en bij aanrakingen blaren en andere beschadigingen oplevert is de melk naar de slechte wolf vernoemd, en het gehele plantengeslacht Wolfsmelk genoemd.

Maar als Roodkapje verder het bos in wandelt wordt zij verrast door de rest van de wolvenfamilie! Er is namelijk buiten het geslacht Wolfsmelk ook een Wolfsmelkfamilie Euphorbiaceae, waar ook dit geslacht Wolfsmelk onder valt. Familieleden zijn over de gehele wereld te vinden en bijna alle leden hebben een giftig melk in het aanbod. Het zijn totaal meer dan tweeduizend soorten.

Het nut van al dat gif is uiteindelijk te vinden in hun eigen drang tot zelfbehoud. Het gif beschermt hen om te voorkomen dat U aan hen gaat zitten knabbelen. Tegelijkertijd dient het gif als wondstelpingsmiddel voor de plant zelf. In dat gif zitten diterpenen. Deze giftige kracht in de planten is een tipje van de magische sluier die aangeeft dat de Wolfsmelksoorten magisch verbonden zijn met de planeet Saturnus.

Een Braziliaans familielid Braziliaanse rubberboom Hevea brasiliensis bloedt latex. Deze latex is zijn wolfsmelk. Tijdens het verzamelen van dat witte rubber wordt de boom in principe gemolken. De wolfsmelk wordt eruit gemolken door een gat in de boom zodat wij er condooms, trillingdempers, rubberen balletjes, erotische pakjes en autobanden van kunnen maken.

In de Wolfsmelkfamilie zijn ook lianen en struiken te vinden. Het gif wat in de familieleden te vinden is, is regelmatig dodelijk. In de meest droge delen van de wereld is deze Wolfsmelkfamilie ook te vinden, hier hebben zij zich vergelijkbaar ontwikkeld als de Cactusfamilie Cactaceae. Ze slaan grote hoeveelheden water op en vormen vele stekels.

Voordat u op de rug van een wolf melkend verdwaald raakt in deze woestijn aan familieleden ben ik gedwongen u te beschermen tegen uzelf en u te verwijzen naar die enkele wolf die voor u nu van belang is. Van woestijnwolfsmelksoorten varen wij nu verder naar de randen van de zee. We laten onszelf aanspoelen en in de zeereep stranden.

In de zeereep doen we een oogje open en spieken om ons heen. We liggen tussen wat zeewieren en dode zeeplantenresten. Terwijl u “bah” wilt zeggen, hoort u in koor achter u “Heeeerlijk he? Hier!”. En als u uw hoofd die richting op draait staart u door het Helm Ammophila arenaria  heen recht in de vrolijke, maar sombere aangezichten van de Gelobde melde Atriplex laciniata, Kustmelde Atriplex glabriuscula en Strandmelde Atriplex littoralis. Naast hen ziet u in de rest van de zeereep nog een Stekend loogkruid Salsola kali naar u knipogen, en wat lachend Zandhaver Leymus arenarius, Biestarwegras Elytrigia juncea subsp. Boreoatlantica en tot uw grootste verbazing (! Daar is hij dan !) ZEEWOLFSMELK!!!!!

 

Zeewolfsmelk

De planten kunt u goed bekijken aangezien Zeewolfsmelk ongeveer een halve meter hoog uitgroeit. Nu u toch op de grond ligt is duidelijk te zien dat de stengelvoet van de plant verhout is. Deze verhouting gaat ondergronds door en neemt daar de vorm aan van een houten haring, ook wel een penwortel genoemd. Bovengronds ziet u meerdere stengels vol met dicht op elkaar staande harde vlezige blaadjes die stevig genoeg zijn om de zoutaantasting en de uitdrogende kracht van de zeewind het hoofd te kunnen bieden. U snapt wel dat deze plant ook in de magie beschermende eigenschappen meedraagt. De spontaan in uw tuin opgekomen wolfsmelksoorten kunt u als onkruid beschouwen óf u kunt beseffen dat zij de bescherming die u nodig heeft direct komen brengen tot u.

Aangezien deze Zeewolfsmelk-fantasie zich ergens tussen mei en juli afspeelt ziet u ook de met grote fantasie bedachte bloemen van de plant aan het uiteinde van sommige stengels zitten terwijl u in de zeereep ligt. Dat dit überhaupt bloemen zijn zal u in eerste instantie nog betwijfelen. U gelooft uw ogen niet! Dat valt te verklaren. Deze bloei is in principe een samenstel van een aantal gereduceerde bloemen. Enige uitleg is hier wel vereist.

De naam van dit uitzonderlijke type  bloem is cyathium. Cyathia zijn op de Zeewolfsmelk met meerdere aantallen aanwezig.

U ziet in een cyathium om te beginnen een groen kelkje. Hieraan kunt u onthouden dat Zeewolfsmelk tijdens de uitvoer van magie verbindingen legt met het element water en ook met de eigenschap van fysiek water om te reinigen. Met een takje van Wolfsmelk Euphorbia spec. worden geboorteruimtes wel gereinigd.

Opvallend is het vrouwelijke deel in de bloem. U ziet een soort bolletje in het kelkje liggen. Dat bolletje is het vrouwelijke beginsel van een vrucht. Aan dit opvallende vrouwelijke bolletje kunt u onthouden dat de Zeewolfsmelk een magisch vrouwelijke plant is. Dit bovenstandige vruchtbeginsel moet wel nog bevrucht worden om uit te kunnen groeien tot een vrucht. Dit kan doordat dit vruchtbeginsel ook een stijl heeft met drie stempels erop en doordat er in hetzelfde kelkje ook een gereduceerde mannelijke bloem ligt die die vrouwelijke bloem kan bevruchten.

De mannelijke bloem bestaat enkel uit vier meeldraden die daar ergens in de kelk  liggen. Wat verder nog opvalt in het kelkje zijn de gele honingklieren die zich aan de rand van het kelkje bevinden. Deze gele honingkliertjes hebben de vorm van een halve maan waarop kwaadaardige duivelsachtige hoorntjes aanwezig zijn. Een bijzondere manier om het kwaad in de maan te symboliseren, want naast de vele goede eigenschappen draagt de maan ook de symboliek de tegenhanger van de zon te zijn. Symboliek waarmee waarheden niet helemaal aan het licht komen en tegenslag nog aanwezig is voordat deze verlicht zal moeten worden. Ook symboliseren de hoorntjes op de maan de pijn die het gevoel kan brengen.

Insecten trekken ondanks de te vinden kwaadaardige symboliek toch eropuit om de kelkjes binnen te vliegen of lopen en de honingkliertjes eens van dichtbij te bekijken. Door het gestommel van de insectjes in het cyathium bevruchten de meeldraden het vrouwelijk deel waarmee het startschot gegeven is om een explosief te gaan vormen.

Na bevruchting begint de Zeewolfsmelk met het maken van een doosvrucht met drie kluizen. In elke kluis ontwikkeld de plant één van zijn kostbare zaadjes. Het zaadje is gerimpeld, rijk aan olie en er wordt een cadeautje aan bevestigd speciaal voor mieren. Zodra het zaadje rijp is explodeert de kluis. Tijdens een van zijn romantische middagwandelingen komt er dan een mier warempel ineens dat zaadje tegen. De mier zal het cadeautje aan het zaadje eens nader onderzoeken en ontdekken dat het een mierenbroodje is. Daar houdt meneer mier wel van en zo zal dit miertje het zaadje gaan verplaatsen naar een opslagplekje. Daar eet een mier het broodje op en groeit het zaadje uit tot een Zeewolfsmelkje.

Rechtsboven: Reeds geëxplodeerde vruchtjes – Linksboven: vruchtjes

Zeewolfsmelk is in Nederland zeldzaam. Zij leeft echt enkel langs de kust en is voor de zekerheid maar op de rode lijst gezet. De Latijnse soortnaam Paralias is afgeleid van het Griekse paralios wat zowel “nabij zout” als “nabij zee” betekent. Zijn zeldzaamheid is niet toegenomen afgelopen decennia wat een goed teken is! De plant is oorspronkelijk ook inheems in ons land en maakt dus een onmisbaar onderdeel uit van onze natuur.

Zeewolfsmelk draagt bij aan de duinvorming langs onze kust en overigens ook langs de kust van de Middellandse zee en West-Europa. In Australië is de plant ooit terechtgekomen… dat had niet moeten gebeuren. In het Australische ecosysteem past de plant niet en is zich daarom flink gaan misdragen. De plant verdringt daar inheemse vegetatie en groeit gebieden vol die men liever open had gezien. Bijvoorbeeld doordat er vogels zijn die al jarenlang afhankelijk zijn van die open gebieden om hun nesten daar te bouwen.

In Nederland heeft de plant juist wel een stabiele en eervolle plek in het ecosysteem. De Variabele worteluil Euxoa cursoria is een voorbeeld van een zeldzame zandkleurige nachtvlinder die voornamelijk in stand wordt gehouden doordat zij haar eitjes op de Zeewolfsmelk mag afzetten. Haar rupsjes foerageren ’s nachts lekker over de Zeewolfsmelk in het maanlicht waarna ze overdag een dutje doen in het zand onder de plant.