Het is waar dat de natuur ons vele lessen kan leren, en kan blijven leren. Desondanks is de beste boswandeling geen vossenjacht op lessen. De omgevallen boom hoeft geen diepzinnige, filosofische rationalisatie op te wekken die leidt tot mijn nieuwste natuurles: “Zelfs wie valt, is van grote waarde voor zijn omgeving.”

Hoewel dat een mooie waarheid kan zijn, is een bostocht juist een moment om één te worden met de natuur. En dat wijkt sterk af van het denken over die natuur. Het laten verwaaien van gedachtegangen en de ogen zélf laten wandelen, is de meest effectieve manier om tot wijsheid te komen.

Klauter door de kronen middels een auditieve klim. Kruip over de bosbodem met losgelaten oorschelpen. Vlieg van blad tot blad als de beukenfee komt theeleuten bij de berkenelf. Mijn voeten zijn de bosbodem, mijn knieën zijn de stobbe. Als mijn rug breekt, zie ik een gebroken stam met spechtengaten.

Zonder lichaamsidentificatie of herinneringsherhalingen in de bioscoop van mijn schedel, mag ik waarachtig het bos zijn. In eenheid met dit moment vier ik het leven, van het hele kleine druppeltje aan een vuilboombesje tot aan grote drijvende wolken boven de boomtoppen.

De tocht is geen gedachtegang, geen formule met een is-teken die leidt tot een les. Het is een eenwording met een grotere wijsheid dan de echokamer in mijn hoofd.

Losgekomen van mezelf beweegt het bestaan volgens hele gewone natuurprincipes. Wonderbaarlijk genoeg is dit gewone ontzagwekkend magisch.

Ondergedompeld in die wereld van magie zit ik nu weer op het droge, thuis naast mijn lamp. In mezelf voel ik het geplante zaadje kiemen. De wil tot ontwikkeling en verbeelding is gevoed. Ik voel levenspassie. Creatie! Het leven stroomt door me heen. Op dat moment is er geen les meer te leren. Ik ben de les geworden.