Schrijven als uiting van authenticiteit is spontane creativiteit, een spirituele beoefening. Als de filters van de dagelijkse communicatie – in het leven geroepen door rolvorming of andere constructies van het ego – afgelegd worden en puurheid weer mag bestaan, dan ontmoet ik de meest schone vorm van mijzelf. Het kan zó schoon zijn dat ik zelf niet eens meer hoef te bestaan. Ik mag het eigenaarschap loslaten en ervaren wat mijn pen en het papier samen creëren. Ik kan een bewust zijn ervaren voorbij alle conditioneringen.
Ik hoef niets meer te zijn.
Ik mag de dans van het leven zijn.
Ik dans niet eens meer, maar fuseer tot zelfs dat niet meer nodig is. Soms voel ik de ogen op m’n gezicht gericht al voordat ze op me gericht zijn. Wanneer ik in echtheid schrijf, dan kijkt er helemaal niemand meer. Ik ben er niet, er is de fantasie die ruimte krijgt. De stilte, die tot spreken komt. De woorden tussen de zinnen gaan leven als zinnen tussen de gedachtegangen. Als gedachtegangen die zich een weg banen tussen de druppels van de bui en achter de donderslagen verschuilen.
Het spontane leven voelt zo ontzettend vol. De eenzaamheid die ik in groepen mensen kan voelen, wordt veroorzaakt door de afwezigheid van die oprechte diepzinnige spontaniteit.
Dit is geen creatieve show. Dit is geen opvoering. Het is de passie zelf die in beweging is en kristalliseert als inkt op papier. Ik ben de donder en de bliksem. Ik ben de geluiden die de regendruppels en de bladeren als applaus produceren, wanneer dat moment daar is. De regen na de hitte. De ontlading van opgebouwde spanning.
Het moment dat de natuur in mij terechtkomt is het moment dat samensmelting realiseert. Dát is wat liefde is. Het verlangen tot eenwording. Ontdaan van de afstand. Gevuld door intimiteit.
Queeste in Naturasofie 