Rustig sluip ik naar de stenen rand van de waterput. Vrezend voor een onverwacht monster spiek ik over de rand omlaag. Een groot zwart gapend gat staart me recht in het gezicht. Slikkend voel ik de koude keien onder mijn vingers. Ik volg een sprankeling hoop en ik spring ermee over de rand het gat in.

Het ronde venster met de blauwe lucht en onschuldige wolkjes wordt snel opgeslokt door de zwarte koker, terwijl de binnenkant van de put zich aan mijn gezichtsveld opdringt. Al vallend vergroot de donkerte zich en slokt de hemelcirkel op. De val neemt het contact met de hemel met de tijd verder van me af. De opgedrongen nacht verslindt me zonder dat ik er iets van voel, op de kriebels in mijn buik na.

​De val houdt niet op en lijkt langzaam te verdwijnen. Als de lucht is verdwenen en ik samenvloei met de nacht en met de oneindige diepte van de put, voel ik de eenheid met de plek waar ik ooit vandaan kwam.

Die plek in de diepte waar jij ook vandaan komt. Die plek die aanvoelt als het thuis van mijn thuis en het thuis van mijn thuisgevoel.

Daar waar mijn innerlijke essentie als een singulariteit in eeuwigheid woonde. Daar is de plek waar ik al die mensen, die ik ooit ergens van leek te kennen, in oorsprong al ken. Kennen in een warm lichtloos licht.

​Uit deze put ontspringen alle dromen.

Lang, lang geleden klom God uit deze put, en hij begreep de hemel. De put is als de vader van God en als de moeder van onze Grote Godin.

​Gooi ik mezelf overboord, mijn gedachtes laat ik los en dan val ik. Ik merk mezelf vast te willen grijpen aan die ene collega die vandaag onzeker uit haar ogen keek. Ik grijp me vast aan de herinnering van een gevoel.

Het is hoop waarmee ik mijn mentale ankers durf te laten verwaaien. Hoop op de betekenis van Het Pad. Een diep vertrouwen dat dit míjn bestaan is.

Samen zijn we één, samen, geen.

Overenthousiast aan een nieuw idee werken is een riskante zaak. De emotionele binding die ontstaat door een dergelijke motivatie kan gemakkelijk leiden tot een bevestigingsbias. De slagingsbehoefte en de behoefte om het enthousiasme te delen leidt bij enige vorm van weerstand van anderen al snel tot irritatie. “Waarom zie jij toch altijd bergen op de weg?” Iedere kritische noot leidt tot een groeiende wrok naar de criticus. “Ik deel wel nooit meer als ik weer zo’n geniaal idee heb en ze zijn gewoon te dom om te begrijpen hoe goed dit idee is. En ik bedoel het ook zó goed! Dat zou iedereen moeten aanmoedigen!”

​De mannetjes van de Australische juweelkever zijn bezeten van één ding: het vinden van een grote, glanzende, bruine vrouw met kleine bobbeltjes op haar schild. Hun aantrekkingskracht hiernaartoe leidde tot grootschalige keverproblematiek in de jaren 80 vanwege de toentertijd Australische gewoonte om bierflesjes uit het autoraam te gooien. De flesjes hadden een grote gelijkenis met de obsessie van de juweelkevers.

De biergeur had een rode vlag kunnen vormen.

De enorme innerlijke flesholte had een rode vlag kunnen vormen.

Overenthousiast paarden de kevers met de flesjes en de bedoeling van deze paringsdrang raakte uit zicht en vergeten.

​Enthousiasme kan een krachtige motor vormen voor het verzetten van bergen. De juiste handelingen moeten echter nog volledig uitgevoerd worden. Het doel is niet per definitie dichterbij met een aanwezig enthousiasme of een goede intentie.

De nauwkeurige aandacht voor de wereld waarin de doelstelling of het doelwit leeft is allesbepalend voor een juiste onderscheiding van de realiteit. Ken het veld!

Overenthousiasme maakt blind, terwijl een gecentreerde motivatie, geworteld in de diepte, leidt tot verheldering en doelbereik.